Een golf van emoties

Ook in een revalidatiecentrum moeten bepaalde activiteiten op een gegeven moment gewoon plaatsvinden. De kapper was er één van, maar ook Marjans nagels hadden hoognodig wat aandacht nodig. De harde gel-laag die erop zat, was grotendeels uitgegroeid, maar het restje bleef hardnekkig zitten. Gelukkig was daar nagelspecialiste Andrea, die vakkundig de nagels inpakte met een watje met aceton en daarna aluminiumfolie eromheen wond. Na tien minuutjes was de lak makkelijk te verwijderen, net op tijd voordat de fysio weer op het programma stond.

Na de fysio kwamen Marjolein en Gilbert op bezoek. En wat tot nu toe nog nooit eerder gebeurd was: Marjan barstte in snikken uit toen ze hen zag. Opeens drong het tot haar door hoe haar situatie in één nacht volledig veranderd was. Hoe zij eerst ook gezond en lekker bruin van vakantie rondliep, en zo volkomen onverwachts tot patiënt in een revalidatiecentrum veranderd was. Tot nu toe waren haar emoties nogal vlak, wat moeilijk was omdat ze niet kon lachen of echt warmte tonen. Maar het had ook voordelen: ze maakte zich geen zorgen over de toekomst, was niet bang, ongeduldig, boos of verdrietig. Maar juist die laatste gevoelens beginnen nu weer langzaam maar zeker naar boven te komen. "Wat moet ik nou nog met mijn leven?", vroeg ze laatst. Moeilijk hoor! De huilbui ging gelukkig even snel over als hij opkwam. En Marjolein en Gilbert waren heel blij met wat ze zagen, de vorige keer hadden ze haar meegemaakt op de zondag dat ze waarschijnlijk nét die hersenbloeding had, en nog niemand het doorhad. Toen had ze slecht gereageerd, en haar ogen stonden leeg. Wát een verschil met nu!

Langzaam begint ook tot Marjan door te dringen, dat dingen nooit meer zullen zijn wat ze waren. Ook lopen is geen vanzelfsprekendheid meer, hoewel we vurig hopen dat ze dat ooit wel weer zal kunnen, al is het maar binnenshuis met een rollator. Ze oefent er in ieder geval hard genoeg voor!

Even when you're in rehab, you need to spend some time at your hair and nails. So, it was time to get the old nailpolish off (gel), and finally have some decent shiny nails again. Nail lady Andrea did the job just in time before Marjan had to go to the fysiotherapist again! (see pic above)

Then Marjolein and Gilbert came to visit. And for the first time, Marjan broke into tears. Suddenly, she realized how healthy they looked, and how she had been exactly the same, until that night of May 6th, that had changed her life forever. The past weeks, Marjan hasn't felt many emotions. It was sad that she couldn't really laugh, but on the other hand we were glad that she obviously didn't feel any fear, anger or worries. She didn't fret the way she would have before. But that is changing. It's a sign that her emotions are returning, but that also implies she'll feel frustrated, upset, and sometimes even dispair. "What good is my life?", she asked me the other day. I felt so unable to give her some comfort, as I don't know how much strenght she will regain. At least, she keeps trying, working out nearly every day. 

(see video, for people with an Apple computer or iPad: sorry you can't see the video's, that's because Apple doesn't support Flash Player. But here's a picture of what happened:)