In de lift

 Als iemand een herseninfarct of -bloeding gehad heeft, zie je de eerste weken voor je gevoel heel veel vooruitgang. Van een patiënt die steeds wegzakt of slaapt, die moeilijk aanspreekbaar is en zelf moeilijk uit zijn of haar woorden kan komen, naar iemand die duidelijk begint te herstellen, langer alert is, weer hier en daar vingers of voeten gaat bewegen. Maar daarna gaat het langzamer, althans zo lijkt het. Eén of twee vingers bewegen, dat lijkt weinig uit te maken. Maar zo is het niet! Al die stapjes tellen mee. 
Na een paar weken begin je ook te merken wat de (voorlopige?) schade nog meer is. Niet alleen dat linkerbeen en die arm, maar ook moeite met bijvoorbeeld tijd lijkt nu bij Marjan te spelen. Na elk dutje is ze ervan overtuigd dat ze een nacht geslapen heeft, en verwacht ze bijvoorbeeld ontbijt of het bezoek dat in werkelijkheid pas voor de volgende middag gepland staat. Hopelijk is dat iets tijdelijks, en kunnen we het oplossen door een kalender op te hangen, waarop ze misschien zelf de dag kan doorstrepen zodra het avond is.
Vandaag waren Andrea en Martijn er met de kinderen. Het plan was, om gezamenlijk in het restaurant te gaan zitten, maar Marjan lag nog in bed. Ze wilde echter graag de kinderen even om zich heen hebben. Het staatsieportret rondom het bed leverde een beetje een verschrikt beeld op, niet omdat ze ergens van schrok, maar omdat ze nog niet zoveel expressie op haar gezicht kan tonen. Als Marjan wil lachen, zet ze grote ogen op!  :)

Uit het bed in de stoel gaat nog niet zoals het in de Hoogstraat ging: op het randje van het bed zitten, billen omhoog, even staan, draaien en voorzichtig laten zakken in de stoel. Nee, hier komt er een professionele tillift aan te pas, die Marjan soepel optilt en in de stoel laat zakken. Het behoud van de ruggen van haar verzorgers, maar ik hoop toch dat ze het snel zelf weer kan. 

Marjan heeft daarnaast een ander probleem: ze moet ontzettend vaak naar de wc. Zoals deze foto's al laten zien, is dat niet iets wat je 'even' tussendoor doet. En liggend werkt de zwaartekracht niet echt mee. Bovendien heeft ze verschillende medicijnen die obstipatie als bijwerking hebben. Het resultaat is, dat ze heel veel kramp heeft, en continu afgeleid is. Wat weer niet bevorderlijk is voor het oefenen met haar spieren. En in het weekend zijn er geen artsen, die bevoegd zijn om in te grijpen... 
Toch wordt er gelukkig wel wat geoefend, zoals op het volgende filmpje te zien is:

This Sunday, the Glass family came to visit. They hoped to meet Marjan in the restaurant, but she was still in bed. The schedule is waking up, getting in the chair, having breakfast in the upstairs dining room, therapy before lunch, back in bed to rest, getting in the chair again around 3 pm, having visitors, then dinner downstairs with all 27 people of the center.

Getting out of bed and into the wheel chair isn't easy. When Marjan was in Utrecht (Hoogstraat), she could sit on the edge of her bed, and with the help of a nurse she could stand up, turn sideways, and land in her chair. After the second stroke, she's not able to do that yet. So the nurses use a lift, that picks her up from her bed, and gracefully lets her down in the chair. Ready to go! 

PS: the movie shows some movement in her fingers and wrist. Look closely, it's there!

PS2: Marjan still has little facial expression, if she wants to smile, she'll lift her eyebrows.