De verpleging in de Hoogstraat is blij dat ze belt en dit aangeeft. Ze hadden ook gezien dat Marjan 'niet vooruit ging'. Ze zouden de revalidatiearts vragen om naar haar te kijken.
Een uur later krijgt Harry een telefoontje van de Hoogstraat: ze gaan Marjan even ter controle laten nakijken in het UMC, het Medisch Centrum in Utrecht. Hij moest zich vooral geen zorgen maken, het was geen spoedgeval. Ze wisten dan ook niet hoe laat de ambulance zou komen. Er was geen reden om naar Utrecht te komen.
Harry belt Andrea, Andrea belt Suzan. Wat te doen? Andrea belt Hoogstraat terug. "Nee, het is inderdaad geen spoed, maar ja, als u mij vraagt wat ik zou doen als het mijn moeder was, dan zou ik gaan", zegt de verpleegster. Dat is genoeg. Gelukkig is Utrecht vanaf Amersfoort goed te doen, dus Suzan springt in de auto.
Op de Spoedeisende Hulp vindt ze Marjan terug, waar een assistent-neuroloog haar nakijkt. Een CT-scan is eigenlijk niet nodig, vindt deze, aangezien er geen tekenen van extra uitval zijn. Gelukkig besluit ze er toch een te laten maken, "voor de zekerheid". En het is mis. Op de scan blijkt een flinke bloeding te zien, precies in het gebied waar het infarct geweest was... Daardoor is er geen extra uitval, dat is dan weer het voordeel. Maar die bloeding is misschien wel al dagen geleden begonnen (zaterdag? zondag?), en al die tijd heeft ze extra bloedverdunners gehad om stolsels tegen te gaan!
Marjan moet onmiddellijk weer opgenomen worden, maar in het UMC zijn geen bedden beschikbaar. Daarom wordt ze met de ambulance weer naar Tiel teruggebracht. We zijn weer terug bij af.
Marjan is sent back to the hospital in Tiel. A major reset...

Geen opmerkingen:
Een reactie posten