Arm studio

In de Hoogstraat zijn geen bezoektijden. Niet officieel, tenminste. Maar de patiënten hebben een druk schema. Dat schema hangt op de gang, naast de fotoborden met medewerkers. Alle patiënten hebben trouwens ook hun eigen mentoren, wat het makkelijk maakt om informatie te krijgen. Zo weet je bij wie je moet zijn. De eerste twee weken wordt gekeken hoe goed iemand is, wat hij of zij kan. Daarop wordt daarna het schema aangepast. Marjan komt net binnen, de overgang naar het veel drukkere leven hier is vrij groot. Ze beginnen daarom rustig. Op vrijdag komt eerst een fysiotherapeut op de kamer, daarna gaat ze naar de arm studio. Naaste familie mag mee naar dit soort therapieën, dus Andrea die op bezoek is, gaat mee. 
"Ik wist niet wat ik zag, een enorme sportschoolruimte, met allerlei fitness apparatuur, een zwembad ernaast, en een zaaltje met een soort krukjes (breed en zacht, maar zonder leuningen), waar zich al een hele groep mensen in rolstoelen en met rollators verzameld had. Iedereen schaarde zich in een kring, met één fysiotherapeut die de training gaf, en twee of drie extra begeleiders ertussen. Mama werd resoluut uit haar rolstoel gehaald en op zo'n kruk gezet. Huh? Kan ze al los? Jawel, dat ging prima. Begeleider aan één kant, ik aan de andere. Ze was wel wat zenuwachtig: "Ik voel me net een klein vogeltje", zei ze. "Blijf je wel naast me?".
Een half uur lang doet ze braaf zo goed mogelijk mee. Met de vingers verstrengeld over haar benen naar beneden glijden, naar links en naar rechts draaien, ene been over de andere en andersom. Dan wordt het wat veel en wil ze terug in haar stoel, wat ook mag. Ik ben zo trots op haar!"

On the second day, it becomes more obvious how hard Marjan will have to work. That's where she opted for: a lot of practicing to make sure you get as much function back in arm and leg as possible. She is willing to fight!