Dag 3-5

Marjan verhuist van de stroke unit (kamer 406) naar de kamer ernaast, 408. Hier niet meer continu die controles, waardoor ze voor het eerst 's nachts weer wat beter slaapt. Ze krijgt weer wat meer aandacht voor de wereld om haar heen. Met Alex vogelt ze uit hoe de televisie hier werkt. Met één hand bellen gaat ook al aardig. 

 Het is de ochtend van dag 3 als Andrea een telefoontje krijgt: de zaalarts wil graag een gesprek met de familie over de toekomst. De toekomst? Hoe kunnen ze daar nu al wat over zeggen dan? Wij begrepen toch dat er voorlopig niets te zeggen viel, dat het afwachten was?!

De volgende dag zitten Harry, Suzan en Andrea klaar voor het gesprek. De zaalarts, een jonge assistent-neurologe(?), vertelt ons dat dit protocol is. Zoals het er nu naar uitziet, kan ze voorlopig niet naar huis. Nee, dat zagen wij ook wel. Of we vandaag of morgen konden doorgeven naar welk verpleeghuis wij haar zouden willen laten gaan, was de vraag. Hoe moet je daar nou op antwoorden. Waar zijn die verpleeghuizen, welke zijn goed en welke niet, wie is er gespecialiseerd in CVA-patiënten? Geen antwoord. Naast het ziekenhuis ligt er één, de Vrijthof. Verder moet u maar eens online kijken.

Als Andrea weer eens te lang blijft zitten na het eigenlijke bezoekuur, ontmoet ze de logopedist. Marjan kan namelijk nog niet slikken, al het eten moet gemalen worden, en drinken mag alleen verdikt (krijgt na toevoeging van een schepje poeder opeens de structuur van haargel). Deze logopedist vertelt, dat er behalve verpleeghuizen ook revalidatiecentra bestaan, waar mensen met een herseninfarct veel intenser trainen, en daardoor vaak veel harder vooruit gaan. Dan moet de patiënt dat wel aankunnen en vooral heel gemotiveerd zijn. Hmm. Daar had de dokter niets over gezegd. Ik ga naar de verpleging en geef door dat wij -indien Marjan daar goed genoeg voor zou zijn- meer voelen voor een revalidatiecentrum. En ja, wij snappen ook wel dat daar nu nog geen sprake van is, maar misschien over een of twee weken wel?

Day 3-5

Marjan moves to another room. No more checks every 4 hours, finally a decent night sleep.

On the third day, we get an invitation to come and talk about the future... Huh? We thought nothing could be said about the future yet? They mean about where to go after the hospital. Money is tight in hospital-world, it feels like they want to get rid of their patients asap.

Marjan can't swallow properly, so all her food is mashed, and they turn her drinks into some kind of hair gel. Yuk. But she never complains once. She sits in a wheelchair, and they make her walk in between to male nurses and behind a walker. Only 5 or 6 babysteps, but we're so proud!